DIME QUE SEMPRE ESTARÁS AQUI

LABRADORA

2009-02-20T22:37:00.002+01:00

Desta guisa fun hoxe a traballar... gracias as roupas da miña avoa jeje.

DESPOIS DO CHIKI-CHIKI

2009-02-18T22:20:00.002+01:00

Volve Eurovisión e para disgusto de Alba (cantas veces lle puxen a canción en Alemania! jeje) Rodolfo non volverá a Eurovisión.

A miña sorpresa foi hoxe cando lendo o periódico vexo que os Vivancos parece que xa non serán os bailaríns de Melody. Primeiro pensei, coño, pero quén é esa Melody que me sona de algo? Decidín pinchar o vídeo da canción (http://www.youtube.com/watch?v=zwEH2geFk-o&eurl=http://blogs.lavozdegalicia.es/television/2009/02/18/los-vivancos-se-apean-de-la-carrera-eurovisiva/ )para ver quén era, pero nada ni puñetera idea.

Finalmente miña nai díxome: si muller, heche aquela que cantaba algo así como " las manos hacia arriba, las manos hacia abajo y como los gorilas uuuuuu!.
Non mo podía creer, pero que lle deron a esa nena para medrar tanto en tan pouco tempo? Xuzgade vós mesmas con unha foto de fai 2-3 anos (http://www.larevelacion.com/imgarticulos/Melody.jpg)

ASESINADA?

2009-02-10T10:41:00.003+01:00

Caetano Quagriello, decía algo así como: “Eluana no ha muerto, sino que ha sido asesinada",portavoces do Vativaco piden "perdón" polos que provocaron a morte de Eluana e Silvio Berlusconi parece estar moi "deprimido" por non chegar a tempo coas reformas legales para evitar que morrera...

Entendo que este é un debate polémico donde os haxa,non pretendo deixar de ser tolerante pero si se debe respetar a quen non está a favor da eutanasia a pesar de non compartir para nada esa forma de pensar tamén se debería respetar ós que estamos a favor dela.

A este político conservador diríalle eu que antes de decir tan a lixeira que foi ASESINADA pensara por un minuto en 17 anos sen dignidade, sen liberdade... pero claro é mellor usar esto políticamente e se fai falta inventámonos unha lei en 0,3...

SOLO TIÑA 26 ANOS

2009-02-06T10:41:00.003+01:00

"Muere en Madrid la primera víctima de la violencia machista de este año".

Este é un dos titulares dos periódicos de hoxe e desgraciadamente non será o único, xa nos gustaría.

"La violencia es el último recurso del incompetente". Isaac Asimov. 1920-1992. Escritor y bioquímico estadounidense.

KLAUS Y EL RAYO

2009-02-03T21:58:00.003+01:00

Pois eso que o klaus provocou que un raio asesinase o meu router e non sólo eso senon tamén mandou á outra vida a tarxeta de rede... por eso estiven incomunicada estes días. Ademáis desto, Klaus deixounos un par de regaliños máis: dous días sen luz e unha pequena inundación na planta baixa da casa.

Parece que leva media vida chovendo, cando vai para esto? e eso que eu era desas que din que lle gusta o inverno e a chuvia...

DESDE ARRIBA

2009-01-21T00:05:00.003+01:00

A miña casa é a que está rodeada cunha especie de círculo amorfo negro jeje, e que non me levo moi ben co paint...

VOLVER A SABER DE VOS

2009-01-13T11:17:00.002+01:00

A vida a veces é cruél, pasan cousas que non debían e na maioría de ocasións non podes solucinalas , hai demasiados impedimentos, non sabes como superalos...

Asi foron pasando os anos ata que un día esa mesma crueldade parece dar unha tregua e volvémonos a encontrar.

Non podo explicar con palabras o que sinto estos días, volvo a saber de vos despois de tanto tempo, é maravilloso, especial...

Agora que nos volvemos atopar xa non vos deixarei marchar nunca máis da miña vida, prometoo. Igual algún día poderedes leer esto e entender o que pon jeje, de momento agardo con ilusión o día de volvernos ver cara a cara.

Estaredes pensando de que vai todo esto non? Non ten que ver coa miña volta ó blog eh! aínda que a vos tamén vos votei de menos jeje

VOLVENDO A EMPEZAR

2009-01-11T20:23:00.002+01:00

Pois eso que xa teño internet dende fai 2-3 semanas, a verdade é que despois deste descanso obligado costa un pouco retomar esto de escribir.

Por aqui todo ben, podía ir mellor pero hai que joderse jeje. Nos souben moito de vos neste tempo pero o pouco que puden leer e ver gustoume moito.

A Lu con tenda e todo, alucinei cando vin todo o que tes montado, manda carallo si señor!

A Ka pouca cousa eh? logo te cansas pero siempre nos queda o messenger jeje

A Maru, non se queixará con regalito extra de fin de ano... menuda tableta de chocolate.

A Eva e por consiguiente o Martin e Alba en Slovenia ou eso é o que leín a última vez. Pode que xa esteades noutro lugar,ai!! que coma vos!

A Pilar en Francia ou Barcelona? pérdome con tantas idas y venidas.

A Star cero patatero non? a non ser que teña novo blog e eu non me enterase.

A Nat con cambio de blog e moi rápida contestando no facebook jeje.

A Di en Arxentina, espero que con mellores noticias e moito ánimo.

Non me olvido a nadie non? eso espero porque quedaría a cousa moi mal jeje.

E a Dolo, a Loli pois... bueno como xa dixen antes podía ir mellor pero para se a miña volta paso de malos rollos asi que nada xa nos volvemos leer, si gustades claro. Bikiños

COMUNICADO

2008-12-03T11:40:00.006+01:00

Por la presente anuncio que muy prontito estaré de vuelta, por fin tendremos internet en mi casita, el ruter está llegando por correo y el alta a adsl está cada vez más cerca...

Carallo non me cheja o día de poder lervos outra vez, teño moito que contar e pouco que calar, moitas novedades porque en 3 meses a unha pásalle de todo e máis sendo eu jeje.

Espero ter conexión a finales da semana que ven ou a seguinte, Moitos biquiños a tod@s.

ALI ESTAREI

2008-09-07T20:45:00.005+02:00

Uns anos mellores ca outros, unhas veces con máis ganas que outras pero dende que teño uso de razón sempre fun as festas da Guadalupe, no meu recordo quedan días inolvidables durante esa semana de festas, asi que o 12 ali estarei para quentar motores...
Si dspois delas estou viva xa voshttp://www.blogger.com/img/gl.photo.gif contarei jeje.

A ARDILLA MÁIS CAMALEÓNICA DO MUNDO

2008-08-31T19:44:00.002+02:00

Onte fun ó cine, chegábamos moi xustos de tempo polo que decidimos aparcar o coche no parking do lado, estaba todo colapsado, así que todos colaboramos mirando cara dereita e esquerda por si atopábamos un sitio libre. Mirando e remirando non atopei sitio pero si unha ardilla paseándose polo medio dos coches.
- Eu gritei: Ei! mirade unha ardilla, que bonita.
- Si que bonita, dixeron.
- ¿E unha ardilla ou unha rata? preguntaron.
Volvin a mirala e coño era unha GRANDE E ASQUEROSA RATA... como me pudo parecer unha ardilla? ...
O peor foi baixar do coche con aquel bicharraco rondando por alí.
Agora en frío penso que me choveu bastante porque as posibilidades de que houbese unha ardilla nun parking de Santiago son bastante escasas non?

VAI POR TI

2008-08-06T22:57:00.002+02:00

Carlos di que non falo del no blog, e a verdade é que ten razón, pero como eu lle dixen, tampouco fai falta que teña que estar en tódalas cousas da miña vida.
Hoxe sorprendeume porque leva uns días con algo en mente, algo que fará que a súa vida sea mellor e facía tempo que non o veía tan decidido, mellor dito, nunca o vin tan decidido coma agora a facer algo.
Asi que adiante, tes todo o meu apoio.

ESPERO QUE ESTO NON SEA SEMPRE ASI

2008-07-20T11:53:00.002+02:00

DESDE FAI 20 DIAS A MIÑA VIDA TRASCURRE DA SEGUINTE MANEIRA:

Levántome as 9:00,doulle voltas a temas de traballo, adianto cousas do traballo, como á 13:00, voume para o traballo(entro as 14:00), rómpome a cabeza durante 5 horas para tratar de sair airosa de innumerables problemas inesperados o largo da tarde, salo do traballo as 19:00 (ou e media máis ben), chego a casa póñome co ordenador, rexistro as sesións do traballo, sigo rompéndome a cabeza para tentar mellorar día a día, a sensación de non facelo ben invádeme por momentos... Dan as 2:00 da madrugada e decido plantar, déitome e non podo durmir, soño con cousas do traballo, a veces son pesadillas.... levántome e asi día tras día centrándome sólo en esto e sin apenas recursos na miña cabeza...

INSPIRACIÓN DIVINA VEN A MI!

9 CAÑAS

2008-07-10T02:10:00.002+02:00

Pois 9, son as cañas que me bebín esta noite, según o meu mozo son uns 3 litros, a verda e que me da igual , o único que sei e que me costou moito ir polos blogs de cada unha e intentar non cometer faltas de ortografía, non puden entrar no de Maru e Eva, supoño que me perdín algún episodio no que informades de unha nova dirección ou algo así, asi, que para min, porfaplis volvede a decirme que hai que facer para leervos.
En estos 14 días sen aparecer decirvos que:
- acabei un TABALLO E EMPECEI EN OUTRO, ESTOU CONTENTA...pero xa vos contarei porque ten tela o asunto.
- Ganamos por finnnnnnnnnnnn. sintooooo Pilar, pero aínda non me recreara jsajajajajajaj.
- Voto de menos as salidas da K, asi que donde queira que esteaS, porfa, da señales de vida, vótote de menos, miles de bicos para ti.
- Ando as voltas intentando poñer internet en casa............... esto vai para largo.........
- As cañas danme voltas .... sólo decir, que voto de menos os días que vos leía e comententaba a diario............BICOS PARA TODAS E ANIMOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO! PODEMOS CON TODO JEJEJEJEJEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE.

O GALO QUIRICO

2008-06-25T11:43:00.000+02:00

Este conto que vos vou contar vai do galo máis festeiro de todo o galiñeiro. Éche o conto do galo Quirico que ía para a voda do tío Perico.
Chegouche o día da voda e o noso galo ergueuse moi cedo. Lavouse, arranxou as plumas... ¡púxose como nunca se puxera! ¡Todo elegante! ¡Daba gusto velo! Pouco a pouco foise indo pola corredoira que levaba á casa do seu tío Perico.
Cando xa levaba un bo cacho andado viu de súpeto, xusto no medio da corredoira, unha gran bosta de vaca cun verme color rosa enriba. ¡Que delicia! ¡Que apetitoso! E entón chega a dúbida:
—¿Pico ou non pico? Se pico vou enlixa-lo pico, e non vou poder ir á voda do tío Perico. Pero se non pico, coa fame que teño non vou dar chegado á casa do tío Perico.
Despois de moitas dúbidas non puido resisti-la tentación e picou. ¡Vaia se picou,que todo o peteiro emporcou! E claro, agora máis dúbidas:
—¿Que vou facer co peteiro como o teño? Así non podo chegar á casa do tío Perico.
Todo preocupado, cheo de pena e co peteiro cheo de bosta, foi indo ata que chegou a un prado e alí viu á herba. Ó vela, o galo ocorréuselle unha idea:
—¡Herba, herbiña, límpame o pico que vou para a voda do meu tío Perico!
—Limpo, limpo, pero antes tes que dicirme onde está vermiño.
—Non sei, eu non sei.
Nisto que a herba se pon a berrar:
—¡Verme! ¡Vermiño! ¿Onde estás?
Tanto berrou que o vermiño que tragara o galo Quirico oíuno.
—¡Estou aquí! ¡Na barriguiña do galo Quirico que vai para a voda do seu tío Perico!
—¡Ai, si! ¡Pois agora por mentireiro non che limpo o peteiro! —dixo, toda enfadada, a herba.
O galo seguiu o seu camiño ata que topou cunha ovella.
—¡Ovella! ¡Ovelliña! Come a herba que non me quixo limpa-lo pico para ir á voda do tío Perico.
—Como, como, pero antes tes que dicirme onde está Vermiño.
—Non sei, eu non sei.
—¡Verme! ¡Vermiño! ¿Onde estás?
—¡Aquí, aquí! ¡Na barriguiña do galo Quirico que vai para a voda do seu tío Perico!
—¡Ai si! ¡Pois agora por mentireiro non che limpo o peteiro!
Despois de atravesa-lo prado onde estaba a ovella entrou nun bosque. Alí atopou un lobo.
—¡Lobo! ¡Lobiño! Come á ovella, que non quere come-la herba, que non me quixo limpa-lo pico para ir á voda do tío Perico.
—Como, como, pero antes tes que dicirme onde está vermiño.
—Non sei, eu non sei.
—¡Verme! ¡Vermiño! ¿Onde estás?
—¡Aquí, aquí! ¡Na barriguiña do galo Quirico que vai para a voda do seu tío Perico!
—¡Ai si! ¡Pois agora por mentireiro non che limpo o peteiro!
O galo seguiu o seu camiño, cada vez máis cabreado, ata que atopou cun gran pau.
—¡Pau! ¡Pauiño! Pégalle ó lobo, que non quere come-la ovella, que non quere come-la herba, que non quixo limparme o pico para ir á voda do tío Perico.
—Pego, pego, pero antes tes que dicirme onde está vermiño.
—Non sei, eu non sei.
——¡Verme! ¡Vermiño! ¿Onde estás?
—¡Aquí, aquí! ¡Na barriguiña do galo Quirico que vai para a voda do seu tío Perico!
—¡Ai si! ¡Pois agora por mentireiro non che limpo o peteiro!
—¡Que pau máis retorcido! ¡Máis que pau es un garabullo! —díxolle o galo antes de seguir co seu camiño.
Seguiu andando ata que topou cunha gran fogueira.
—¡Lume! ¡Lumiño! Queima o pau, que non quere pegar ó lobo, que non quere come-la ovella, que non quere come-la herba, que non quixo limparme o pico para ir á voda do tío Perico.
—Queimo, queimo, pero antes tes que dicirme onde está Vermiño.
—Non sei, eu non sei.
—¡Verme! ¡Vermiño! ¿Onde estás?
—¡Aquí, aquí! ¡Na barriguiña do galo Quirico que vai para a voda do seu tío Perico!
—¡Ai si! ¡Pois agora por mentireiro non che limpo o peteiro!
Seguiu andando ata que chegou á ponte da aldea.
—¡Río! ¡Riíño! Apaga o lume que non quere queima-lo pau, que non quere pegar ó lobo, que non quere come-la ovella, que non quere come-la herba, que non quixo limparme o pico para ir á voda do tío Perico.
—Apago, apago, pero antes tes que dicirme onde está Vermiño.
—Non sei, eu non sei.
—¡Verme! ¡Vermiño! ¿Onde estás?
—¡Aquí, aquí! ¡Na barriguiña do galo Quirico que vai para a voda

A ROJA

2008-06-23T13:42:00.002+02:00

Sintoo por algunha lectora que sei que non lle gusta o fútbol jeje, pero claro, toca falar do partido de onte.
Saltei da silla en inumerables ocasiós, gritei, emocioneime e veña, vou a decilo: chorei...
Pero coño, digo eu que é o mesmo que ir a un concerto de alguén que che gusta e o tes diante, faino ben, emociónache e acabas chorando do ben que cantou.
Pois co fútbol pasa o mesmo. Mereceron gañar, e Italia, aínda sendo os campeóns do mundo non puderon facer nada por remedialo, desta vez a suerte foi para nós.
E que pasará agora? Pois a min gustaríame que a final fose España-Alemania pero os rusos veñen con ganas de festa e Turquia pode sorprender ós alemáns como xa fixo cos croatas.
Para o xoves vou decir: España: 3 Rusia: 2

HAGAN APUESTA SEÑOR@S

2008-06-21T11:17:00.002+02:00

Esta noite non cerrei ollo, para os amantes do fútbol é un día de nerviosismo, mañá é o gran momento da "roja", que pasará....
Anímovos a que en plan "bruja Lola" digades o resultado de ESPAÑA-Italia(así en minúscula da a sensación de que poderemos con eles jaja).
Visto lo visto, Italia é a favorita, e non por o bo xogo que se gastan senon porque sempre teñen suerte e a balón parado nos penaltis(en caso de ter que ir claro) son do melloriño que hai.
Donde o veredes? eu estarei en boa compañía no bar de sempre rodeada de cervezas porque se gañamos voume poñer fina fina fina...

O mellor da roxa INIESTA, por suposto! A miña aposta é:

DE VOLTA

2008-06-19T17:11:00.003+02:00

Pois eso, que xa ando por aqui outra vez, un resumen rápido destes días:
- Alemania preciosa! sobre todo Boon.
- Os Lakers eliminados, perderon de cuarenta e algo puntos, o anillo finalmente para os Celtics.
- Domingo España-Italia as 20:45, que nerviossssssss!. A miña aposta é que caeremos en cuartos contra os campeóns do mundo, está cantado.
- Quédanme 13 días para acabar o contrato pero tachan tachan! Atopei un novo, todo un reto porque un novo proxecto aparece, cérrase un cilo e ábrese outro.
- Si sabedes donde podo conseguir música dos anos "cachimpun" pois avisade, tipo a saia de carolina e cousas así, xa sei que o emule pode sacarme dun apuro pero a verdade é que non atopei moita cousa.
- Non terei internet en casa, os de telefónica din que ata dentro de 3 meses non van poñer adsl rural donde eu vivo e paso de poñer a opción de banda ancha, ou será estreita ? jeje, bueno como se diga.

98-88

2008-06-06T08:55:00.002+02:00

Asi quedaron onte Os Celtics contra os Lakers no primeiro asalto da final da NBA.
Son futbolera de pura sangre pero o baloncesto tamén me apasiona, se no campo o mellor é Messi, na canasta o mellor é Kobe Bryant. E este non me iredes a decir que non está buenísimo como o que pasou con Messi non? jiji.

Aínda quedan varios partidos por diante pero a pregunta é: veremos a Gasol co anillo? Conseguirán os Lakers gañar o título despois de unha temporada de tantos altibaixos? Arrasarán os Celtics que veñen con moita forza?....

MIAU, MIAU (por Alba y Loli)

2008-06-02T19:41:00.003+02:00

ALBA:nwofnhwirufhwjfaqdfjnadfjadofweifhbwe
LOLI: vuelo estresante y con malos olores jeje pero vivita y coleando.
ALBA: perrea, uno el cruzaito, dos.......
LOLI: avión+bus+metro= prueba superada
ALBA: MIAU, MUUUUUUUUUUU, IOIOIOIO
LOLI: mañana visita a Colonia
ALBA: quiero vivir no quiero dormir (la tia no se queda frita)
LOLI: 30 grados en Rommerskirchen, y en Galicia 20 (por lo menos ayer)
ALBA: BUAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
LOLI: de cena fruta y compota de ruibarbo que preparó Eva
ALBA: teteai (empiezo a cerrar el ojo pero aún resisto)
LOLI: las tripas me hacen Jua, arremotopitipoto arremotopitipa pin pan fuera, A CENAR!

ABRAZO

2008-05-25T12:56:00.002+02:00

Hoxe unha amiga, unha grandísima amiga necesitaba un abrazo, e seguro que tod@s, se non é un día é outro, necesitamos un abrazo.
¿E qué cambia cando recibes un abrazo?, pois para min a tranquilidade, nada vai a cambiar porque cho dean pero cálmache, sin palabras e rodeándoche coas máns estanche transmitindo que todo vai a salir ben. É o momento de paz dentro da guerra interior.
E para ti?

COMO CHEGAR VIVA A ROMMERSKIRCHEN

2008-05-18T18:40:00.002+02:00

Sólo pronunciar o nombre paréceme complicadísimo, o meu nivel de inglés está baixo cero e o temor a un posible vuelo-accidente empeza a ocupar moito tempo na miña cabeza.
Pero como quero ir, e a Dios poño por testigo que chegarei alí coste o que coste, empecei a traballar para que todo sala ben:

1º Xogar na Nintendo DS ó English Training (jajaja, vou salir ministra cando acabe o xogo)

2º Comprarme uns modelitos super estilosos para ir divina de la muerte.

3º Buscar información sobre o país de destino e concretamente sobre Rommerskirchen.

4º Non permitir que familia, amigos y demás me chinchen con eso de que hai moitas turbulencias e que o avión da máis saltos que unha moto acuática.

5ª Prometerme a min misma é o meu bolsillo que a maleta non pesará máis de 10 kilos para non facturar (coño Loli, que non vas para a guerra).

6º Atender con tódolos sentidos a Maru cando me explique todo o que teño que facer para coller o bus que me leve á estación, merda! non sei como se chama a estación... Cantas cousas hai que saber! espero que o meu disco duro resista jujuju.

YO NO SOPORTO.........

2008-05-15T19:38:00.002+02:00

No sopor, no soport, no soporto el rap, no soporto el rap.......... ahora enserio, no soporto os tonos de voz hiperaltos, eses que cando che están falando parece que che está caendo a bronca do siglo! menudo tonito!

E vos, que é o que non soportades?

PODE SER QUE SI, PODE SER QUE NON

2008-05-14T18:49:00.002+02:00

Acabo de sellar 38 cartas, o seu destino son as cidades de Coruña e Pontevedra, deixei Lugo e Ourense fora por estar máis lonxe.Nesas 38 cartas van 38 curriculum vitae para 38 entidades, asociacións... diferentes.

Que me chamen de algún sitio é bastante improbable,cando unha está sen traballo cómese moito a cabeza, pasa o tempo e empezas a pensar que non vales para esto... non te separas do móvil e as páxinas naranxas do periódico son o primeiro que miras cando o colles nas túas máns.

Que te chamen para unha entrevista é o principal obxetivo, cando estás ali, tes que oir como unha tía coa ralla dos ollos pintada de color verde che di " ya te llamaremos" ou como un señor que non se duchou en 4 días che solta " nos interesas mucho pero ahora mismo no podemos hacer frente a otro empleado más"

Espero que algún día me digan " pero donde estabas metida?, levamos moito tempo buscando alguén coma ti, non che vamos deixar escapar" jiji

P DE PERDÓN

2008-05-11T13:53:00.003+02:00

Aqui outra palabra en Chino : 對不起 significa perdón.

Hoxe necesito pedir perdón,xa sabes que vai por ti, non necesitas que diga o teu nome, sólo quero que sepas que o sinto, pídoche perdón unha vez máis:

對不起

Pardon

Bekümmert

συγγνώμη

Spiacente

Desculpe

извините

Ledsen

ANTE TODO DEPORTIVIDADE

2008-05-08T19:17:00.004+02:00

Foi duro, pero houbo que facelo, e por encima non pasamos directos a Champions...

O PARO VOLVE A RONDAR!

2008-05-01T11:37:00.003+02:00

Hoxe é o día d@ traballad@r e como outras miles de persoas, teño que vir a traballar, parece que hoxe "joroba" especialmente facer a xornada laboral porque me gustaría máis estar tomando unhas cañas celebrando que non é día de traballar.

Pero logo pensei que dentro de exactamente 2 meses acabo o contrato e volvo ó mundo do paro, asi que traguei saliva e pensei que oxalá o próximo 1 de maio estea traballando ou de día libre, pero estar en ACTIVO!Ufffffffff, solo de pensalo póñome mala....

PALABRAS ENCADENADAS II

2008-04-29T12:54:00.002+02:00

ALEGRÍA

(non teño tempo para máis, asi que, como a Andu lle saleu redonda a súa entrada, aqui estou plagiando jiji)

¿ALGUÉN QUERE UN GATIÑO?

2008-04-26T19:34:00.003+02:00

A miña gata, Milú, acaba de ter descendencia, 3 gatos, un naranxa, outro negro e o último blanco. Non nos podemos quedar con todos en casa, asi que si alguén quere un "micho" leal, cariñoso e tranquilo xa sabe donde acudir.

Que tal o fixen rapazas? creedes que vendín ven ós meus felinos? jiji.

??????????????????????????????????????

2008-04-22T18:51:00.002+02:00

Si teño que definir o meu día de hoxe creo que non sabería decirvos nada, nin frío nin calor, nin alegría nin tristeza, nin angustia nin euforia.... simplemente un día cero, un día no que prefiro non pensar porque sen pasar nada grave, nin acordarme de cousas tristes teño mal corpo, sinto que algo malo vai pasar en breves, teño esa sensación de que un duro golpe se acerca.

Quero que este día acabe, que mañán sexa mellor, ou polo menos non teña esta sensación de "vexoo vir".
Non creo que me explicara moi ben, porque hoxe é un deses días que sen saber por qué, estou espesa e non me saen as palabras. Bicos.

OUTRA MULTA

2008-04-10T19:47:00.002+02:00

A semana pasada tiven que ir con meu pai ó hospital, tiña que facer unha proba, a cita era as 11:30, sobre as 10:15 xa estábamos alí, intentando aparcar porque é un caos, cóches e máis coches, uns encima da acera, outros en doble fila, non había maneira, estaba todo colapsado.
Despois de intentalo 40 minutos e acercándose a hora da cita, encontrei un sitio, pero esa encima da acera.
Pensei que estando nun hospital non pasaría nada, e menos cando había un montón de coches no mesmo sitio.
Estivemos unha hora e media dentro e cando salimos, tachan, tachan, o coche non estaba, ESTA VEZ DE VERDADE e non como o falso roubo jijiji.
Leváramo a grúa, tiven que pillar un taxi e irme con meu pai medio drogado co sedante que lle deran para facela proba a buscar o coche. A broma saleume en 90 euros e aínda me ten que chegar a multa. O mellor de todo foi que eu aparquei o coche as 11:15 e a grúa levoumo as 11:27. Nin 20 minutos tardaron os capullos jijiji.
Vale, que eu aparquei encima da acera, e non se pode , pero coño, nese hospital é imposible aparcar.

ME CAGO EN TODO

2008-04-02T11:04:00.003+02:00

Son bastante basta (por non decir moi), son o que diríamos unha mal falada, cágome en todo o que se menea e digo toda clase de tacos. Non estou cada cinco minutos soltando burradas, pero cando me enfado non hai quen me tape a boca.

A cuestión é que esta miña forma de falar ou de "cagarme en todo" tráeme discusións a diario coa miña nai. Según ela, son un "macholo" e unha maleducada, e pon o grito no cea cando a veces me cago precisamente en ese que supuestamente vive alí e é omnipresente.

Estou intentando controlarme para evitar disgustala, agora digo jolines e vez de joder, rallos y truenos, repámpanos, carambolas.....
Alguén se anima a decirme outras palabrillas para usar que non sean tan politicamente incorrectas jijiji.

HÉROES DEL SILENCIO

2008-03-27T19:30:00.005+01:00

Hoxe pola mañá despertei con unha canción do grupo Héroes del silencio, ós 16 anos non tiña outra cousa na cabeza que non fora este grupo, cantos días tristes escoitando as súas cancións, cantas alegrías ó son da súa música...
Bumbury e os seus estiveron rondando durante moito tempo na miña cabeza, hoxe ó lembrarme deles, deime conta de que xogaron un papel importante na miña vida, o que é a música non?

OVOS RECHEOS

2008-03-17T21:46:00.002+01:00

Non falo moito de recetas nas miñas entradas e non porque non me guste cociñar , que me apasiona.
Así que hoxe para que vouvos escribir unha receta de ovos recheos de atún con un toque persoal de pimenta e cebola, aínda que nun principio tiña medo de que fosen incomestibles, tiveron moito éxito.

Coces os ovos que che dea a real gana, cando enfrían sacas a casca e logo córtalos a metade. Nun plato mezclas as xemas cocidas dos ovos con cachos de cebola e aceituna moi picados, e logo añádeslle atún e pimenta negra. Para finalizar recheas os ovos con esa mezcla, polos boca abaixo nun plato e cúbrelos con maionesa (se é caseira moito mellor). Fácil, económico e para chuparse os dedos.

3 MESES E 4 DÍAS

2008-03-14T18:53:00.002+01:00

O 11 de decembro ás 23:o4 minutos morreu o meu avó, tiña 90 anos, sei que é lei de vida e que algún día tiña que pasar, pero hoxe, un día calquera, un venres pola tarde no museo sen nada que facer.... de repente acórdome del, e JODER! VÓTOO DE MENOS!.

Tódolos día teño que ir a súa habitación porque alí está a miña avoa, durmían en camas separadas porque estaban acamados e tíñamos as camas destas hospitalarias para que non se fixen llagas.

Agora a súa cama segue alí, pero vacía, él xa non está. A veces penso que non é verdade e incluso abro a porta da habitación desexando velo alí outra vez e decíndome: "traeme o vaso de leite e a pastilla para dormir"

VÓTOTE DE MENOS!

Prometo non volver a darvos a brasa con esto polo menos ata que pasen outros 3 meses, sintoo pero necesitabao.

SIN ÉL

2008-03-09T21:13:00.002+01:00

Hoxe xoga o Barcelona, contra o Getafe, moita xente di que Messi está acabado e que non se notará a súa ausencia no partido, eu non o creo, falta e eso notarase no cesped, pasará factura.

Xa o sei, son unha pesada co tema, pero non podo evitalo .... por certo CORTO Y CAMBIO porque empeza o partido e non mo podo perder, xa vos contarei como o Barcelona aguantou a duras penas o partido se Messi.

ERES O MELLOR

2008-03-06T20:00:00.003+01:00

Hai moita xente que disfruta co seu traballo, que se sinte realizada coa súa profesión, que non se ve facendo outra cousa porque atopou algo que o fai feliz.

Cando alguén sae dun campo de fútbol chorando, de rabia, de impotencia, lesionado outra vez.. demostra TODO o que vale non sólo como xogador senón como persoa. Máis alá da fama e do éxito está un chaval de 19 anos que chora porque non poderá facer o que máis lle gusta en mes e medio, que chora porque o vive.

Messi é o mellor, sen dúbida, sen titubeos, sen miramentos.

COMENTAR COMENTAREI LOJIÑO DE CLAREAR....

2008-02-27T21:20:00.002+01:00

Sintoo moito pero non me deu tempo a entrar nos blogs e comentarvos, prometoo facelo en breves, o venres por fin poderei ter conexión durante un par de horas e poreime o día.

VÓTOVOS DE MENOS, MILES DE BICOS.

FINALMENTE O PORTO

2008-02-17T12:19:00.003+01:00

Nin viaxe a Suecia, nin visita a Maru a Eslovenia, nin ir en avión.... nada de nada, finalmente irei a O Porto en coche.

O de Suecia non pode ser porque o meu mozo ten prácticas da universidade e non pode faltar, o de ir ver a Maru tampouco porque na semana que eu pdería ir ela está cunha actividade ineludible das clases.

Total que colleremos o coche e iremos ó pais veciño, a ver un pouco da cultura e patrimonio portugués, xa sei que non está mal pero jo! eu quería ir en avión e ver a Maru en Eslovenia, ou ver un pobo de Suecia donde vive un amigo noso e que no inverno está cheo de hielo ...

Eso si, en O Porto saltareime o réximen e comerei o bacalao en tódalas súas salsas, é un plato que me encanta e os portugueses fano como nadie.

Estarei un par de días co meu amor, relaxados e disfrutando o un do outro.......... pero a espiña de ir en avión non se me quitou aínda. Outra vez será.

ANUNCIO

2008-02-12T19:41:00.000+01:00

En breves terei por fin a miña cámara dixital, anuncio que pronto chegaran fotos varias, das miñas camisas estilosas, da cicatriz da apendicitis, de min mesma con 18 kilos máis encima, de Carlos, de algunha de vós.... FOTOS E MÁIS FOTOS, chegarán axiña....

PARA TI LUCÍA

2008-02-07T13:44:00.000+01:00

Adoro esta canción, creo que ten unha letra moi bonita, con sentimento, dirixida a alguén a quén se tivo que querer moito, para ti Lucia, para ti Lu, porque o mereces, porque eres única! Querémoste

Vuela esta canción para ti Lucia
la más bella historia de amor que tuve y tendré
Es una carta de amor que se lleva el viento
pintado en mi voz a ninguna parte
a ningún buzón.

No hay nada más bello
que lo que nunca he tenido
nada mas amado que lo que perdí,
perdóname si hoy busco en la arena
esa luna llena que arañaba el mar.

Si alguna vez fui una ave de paso
volví para anidar allí en tus brazos,
si alguna vez fui bello y fui bueno
fue enredado en tu cuello y en tus senos,
si alguna vez fui sabio en amores
lo aprendí de tus labios cantores,
si alguna vez amé, si algún día después
de amarme fue por tu amor Lucia, Lucia.

TENSIÓN

2008-02-06T11:10:00.000+01:00

Hoxe é un día duro, por eso creo que me doe tanto a cabeza, hoxe é día de noticias, serán boas , serán malas?, sexa como sexa, colleranse como ata agora, con forza, con ganas de seguir, de loitar....

Hoxe, teño medo, será un día de luz ou de oscuridade?

De momento é un día gris, aterrador, atas as 15:00 non saberei si me toca chorar de alegría ou de pena.

Non quero chorar, sólo quero un respiro, unha tregua, un descanso.... quero vela feliz, contenta, tranquila..............

2008-02-01T18:51:00.000+01:00

Non hai cousa que máis odie que ter os pés frios, podo soportar o frío en todo o corpo pero esa sensación de ter dous cubitos de hielo en vez dos pés é algo que me supera, agora mesmo teño esa sensación e quédame unha hora de xornada laboral, teño que esperar 60 min para poder irme a casa, sacar as botas, poñerme os calcetíns de lana e as zapatilla e deixar de ter este frío que non me deixa pensar, non me deixa traballar, tenme paralizada....

A DESPEDIDA

2008-01-25T09:35:00.000+01:00

Chegou o día, hoxe é o momento no que a Maru y eu nos despediremos oficialmente, en 5 días estará en Eslovenia.
Non estou triste, bueno, vale, un pouco si, pero tamén me alegro por ela, porque empeza unha nova aventura na súa vida e seguro que estará chea de alegría.
As 9 é a nosa cita en Santiago, estarán os seus coleguillas do piso e tamén DA, eu chegarei coa miña tarta de queixo ó forno e queixándome dos meu sobrepeso coma sempre, logo coñecerei os compis de piso e a cear, comida rica seguro porque a MAru cociña de vicio.
Sairemos, escederémonos e teremos resaca, pero todo dará igual porque pasarémolo moi ben e disfrutarei dela antes de que se vaia.

Disfrutarei da miña media naranxa, DA MIÑA MELLOR AMIGA!

O que ela me ofreceu xa fai agora uns 9 anos é a incondicionalidade e o seu incansable apoio,
fasme sentir ben e eso non hai quén o paque.

Votareiche de menos, pero non estarei triste porque temos o blog, temos o messenger (a min tamén me encanta LU) e temos eso que se chama AMISTADE para alimentarnos mentras estés ó outro lado.

DESÉXOCHE O MELLOR NESTA NOVA ANDANZA! QUÉROTE!

PROHIBIDO

2008-01-23T12:43:00.000+01:00

Teño fame e non podo comer aquelo que me gustaría, hoxe estou decidida a comezar o meu réximen, ese que con moita paciencia e sacrificio me levará a perder nun plazo LARGO os 15 kilos que me sobran.

O único que me apetece é todo aquelo que está ptohibido nun réximen , osea, patacas, pasta, carne de cerdo, fritos e os DULCES, ai! como os vou votar de menos jijiji

Necesito a vosa enerxía positiva, mandádema toda porque estou flaqueando e aínda non levo nin 24 horas!!

TILL THE END

2008-01-20T13:27:00.000+01:00

6 ANOS E 3 MESES, Ese é o tempo que levo con Carlos, él sempre conta un ano menos, algo que me pon de moi mal humor.... Durante ese tempo non todo foi un camiño de rosas, pasamos por algún que outro bache pero seguimos aqui. Ata cando? non o sei, espero que outros 6 polo menos.

E COMO É ÉL?

1. Cariñoso
2. Divertido
3. Generoso
4. Listo, moi listo
5. Músico
6. Tranquilo
7. Confidente
8. Amante

Como todo bicho viviente, non é perfecto, ten as súas cousiñas pero eu non me quedo corta, así que solo podo decir que:

Nestes 6 anos (non 5 como ti dis) houbo un pouco de todo: enfados, reconciliacións, alegrias, penas, fracasos dos dous , acertos dos dous,momentos duros pero aqui estamos, só quero decir que CHE QUERO, con tódalas súas letras e gracias por seguir ahí, TILL THE END.

UNHA RAPIDA

2008-01-15T18:51:00.000+01:00

A miña compi non veu hoxe a traballar así que podo escribir unha entrada rápida e comentarvos brevemente. Ata o venres non reaparecerei.

Leendo os vosos blogs vexo que a ninguén lle gusta a chuvia, a min tampouco e menos despois do que me acaba de pasar. A verdade é que levaba unha temporadiña sen sentirme megaestúpida pero claro, unha é patosa por natureza e antes ou despois me tocaría....

As 17:00 aparquei o coche, chovía (e chove) moitísimo e dábanme ganas de quedarme dentro del as 3 horas que tiña que traballar pola tarde. Armeime de valor, collín o paraguas (feito polvo) e decidinme a sair. A chuvia-vento era insoportable e o meu paraguas non resistiu o impacto, cobrou vida propia e deuse a volta, chegara o seu fin, Adeus paraguas.

Leveino ó contenedor e empecei a correr a toda pastilla para intentar mollarme o menos posible, levaba botas, esta vez sen tacóns pero unha delas falloume e resvalei, caín na acera e fíxenme dano nunha rodilla, os coches pasaban pero nadie paraba a votarme unha man, peor aínda o pasarme polo lado aínda me mollaban máis....
Levanteime como puden, cheguei a oficina toda empapada e de moi mal humor.

Estaba mega indignada coas miñas botas, saqueinas e empecei a darlle patadas e a insultalas pero non recibin resposta.. Fillas de puta, cabronas, toca pelotas......de todo lles chamei a aquelas dúas falsas que me valeron 100 Euros nas rebaixas, ódioas, xamais as volverei a poñer.....

Bueno, pode que dentro duns días cando se me pase o cabreo e queira sair a calle super estilosa as volva a poñer... pero de momento están castigadas e non gozaran da miña compañía ata nova orden, he dicho.

SEMANA AXETREADA

2008-01-13T22:42:00.000+01:00

Formax, así se chama a peluquería a que fun, estou contenta do resultado, prometo subir foto aínda que terá que ser dentro de uns días, a miña cámara tivo un accidente e danma arreglada o xoves.

Esta semana non poderei "bloggear" case nada porque estarei traballando fora da oficina e como ben sabedes non teño internet en casa. Non sei se poderei aguantar sen leervos, estoume dando conta de que son bloggeradicta..........

Estes días vamos a ter reunión cos director@s dos colexios para presentar o programa de sensibilización ambiental, esperemos que lles interese e acepten a nosa proposta para levala a cabo nos colexios.

Ando un pouco nerviosa, dáseme moi mal falar en público no traballo, e eso que son unha cotorra, pero a inseguridade pode conmigo.

Intentarei escribir aquí e alá na medida do posible. BIKIÑOS

POR QUE NON TEREI UN ANDRE NA MIÑA VIDA

2008-01-11T09:48:00.000+01:00

Hoxe pola tarde vou ir a cortar o pelo, nunca tiven unha peluquería de esas de toda a vida , nin un peluquero tipo André que me deixara divina de la muerte.

Teño o pelo por encima dos hombros, nin corto nin largo, nesa época na que queres deixalo medrar pero no que apenas podes facer un corte estiloso.

Estou de baixón con respeto ó meu físico, de sobra é sabido por todas que engordei uns 10 kilos e síntome ufffffffffffffffffffffff , mellor non o digo. A idea é ir a pelu e facerme algo que alivie a miña amargura mentres non consigo sacarme estes kilos de encima.

Que me podo facer no pelo? agora teño o flequillo posto de lado, poñoo recto? sácomo?, póñome estensións? rápome ó cero?, déixome cresta? ummmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm que farei, farei?

POR FIN

2008-01-10T11:54:00.000+01:00

Seguro que tod@s tivéchedes esa sensación de desexar moito unha cousa, de pensar nela continuamente e de soñar que algún día pasaría.

Pois eu teño moitos desexos, pero hai un deles que veño esperando dende fai moito tempo e que parece que POR FIN se vai cumplir.

A finais de febreiro voume ir de viaxe a Suecia e Finlandia, levo tanto tempo esperando este momento! vou sair de España! Siiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!

Espero que non se me fastidie o plan no último momento como cando foi de ir a Alemania, desta vez ten que ser, necesito que sea.

Sólo teño un problema, nunca viaxei en avión e atérrame a idea, pero bueno todo sea por cruzalo charco.

DISFRACES RECICLADOS

2008-01-09T13:23:00.000+01:00

Quero propoñervos que as vosas mentes pensantes se poñan a traballar un pouco máis hoxe para axudarme co seguinte:

Pretendemos facer un taller de disfraces reciclados no pobo, que os nenos vexan que non fai falta gastarse unha pasta en disfraces, con un pouco de imaxinación e cousas que xa non nos valen podemos crear disfraces estilosísimos.

Asi que todos a imaxinar, a min ocurréuseme que con periódicos pódese facer un traxe de Meri Popins, con paraguas e todo... E ti que farías?

RESACA

2008-01-08T13:41:00.000+01:00

Lonxe, moi lonxe quedan aqueles día de luxuria e desenfreno nos que saía, bebía e o día seguinte estaba como unha rosa. Agora xa non é así, madurei, saio menos ,bebo menos, MOITÍSIMO MENOS e cando o fago teño unhas resacas bestiales.

Non consigo entendelo. Se fai uns anos salía moito, bebía unha cuantas copas e o día despois atopábame ben, como pode ser que hoxe en día coas poucas veces que saio poda ter unha resaca abismal por beber un par de copas?.

Onte quedei con uns amigos que se ían a Suecia para despedilos, tomeime 2 cervezas "Estrella Galicia" e hoxe cando me levantei para ir a traballar pensei que morría, no puedo con mi vida! que dor de cabeza.

¿Alguén pode entender que me pasa? Necesito respostas

ATA AS NARICES

2008-01-07T09:49:00.000+01:00

Ata as narices de que pensen que son unha máis do clan

Ata as narices de que den por suposto que sei facer cousas das que non teño nin idea

Ata as narices de facer o traballo sucio

Ata as narices de que outros leven ó mérito

Ata as narices de agobiarme e sudar a gota fría con algo co que non teño que ver

Ata as narices de tanto despotismo e hipocresía

Ata as narices de estar ata as narices..........

NON ME ACORDO DO TÍTULO

2007-12-30T21:18:00.000+01:00

Sintoo Di pero escribir esta entrada sen pasar 24 horas do día D ten as súas desventaxas, como estar resacosa e non recordar o título que ideamos para esta entrada. Vou tentar facervos un resumen da primeira reunión de esta nosa comunidade.

- Chegada á Guarda, que non á Guardia as 20:00 horas. Non soporto oir decir Rianjo nin San Jenjo, polo que debo actuar en consecuencia e decir A Guarda a pesar de que me siga soando mellor A Guardia jeje.

- Blogueras/o: Vou para a casa da Maru, encóntroa polo camiño,que alegría, bicos e abrazos. Xa na casa bicos a Eva e Martin e por suposto a Alba e ós seus avós. Na cea que describirei máis tarde estou con Diana e a Carol non tiven ocasión de vela foi unha pena.

- Alba: unha cousa son as fotos e outra é vela en persoa. É unha pasada de nena, moi espabilada, sempre con unha sonrisa na boca,a pesar de estar enfermiña portouse como unha campeona. Sabe facer moitas cousas: como beber polo vaso, ten un coche polo que empuxa e xoga a pillarche, ós seus 11 meses fáltalle un nada para andar, sabe poñer carotas feas no espello do cuarto de baño e gracias a Dios non son tan feas como as que pon a súa tía jeje. Recoñece os cuadros que pinta o seu bisavó. Ten un gusto moi estiloso, regaloume unha bolsa de flores naranxa e unha agua de colonia, Gracias Alba.

- Cena: Tivemos dúas baixas, Eva e Martin estaban malitos cun virus estomacal e non puideron vir. Foi unha pena e tamén a causa dunha "mini bronca", explícome. Cando chegamos ó restaurante (moi estiloso por certo) dixemos que non éramos 9 senon 7 porque dúas persoas non puideran acudir, a camarera díxo falando moi borde que tíñamos que haberlle chamado avisando do cambio, de nada lle serviu que lle dixéramos que foi unha decisión de última hora, foi unha impresentable. Non me vou enrollar demasiado con ela porque non merece a pena pero tivo lindezas como decirnos que nos levantáramos os 7 a un pasillo a ver os postres, insisteu varias veces ata que finalmente nos dixo cales había e non tivemos que levantarnos. Pasámolo moi ben, contáronse varios chistes, aqui deixo o de Ri por ser corto: "¿ Que lle di un feixe de herba a outro? Estamos apañados", o do caracol de Di tamén estuvo moi ben.

- Marcha, queremos marcha: había un montón de xente nos pubs,bebimos con moderación e bailamos ata as 7 da maña que os nosos tacóns dixeron basta. No camiño de volta tiven que descalzarme porque os meus pés non podían coa súa vida con aqueles 3 centímetros de tacóns.

- O día seguinte: comida en casa de Maru, que rica a sopa de pescado que fixo Eva, tivo que pelear co peixe para facer os tacos, suerte que non os fixo a Maru senon aínda estaríamos agora esperando porque estaría facendo uns tacos simétricos jijjij. E non son rencorosa eh.Aproveito para disfrutar de Alba antes de irme, visitamos ós avós de Maru e Eva, café con Diana e Ri e despedida...

- Resumen do resumen:

1. Como sempre agradecer a Emi e a Milu as súas atencións, que ben me tratan e fanme sentir coma na casa. Tamén a Emi que me descubrise dous libros que sen dúbida penso leer.

2. Alba é preciosa, que ollos, que alegría, en definitiva, unha maravilla. Quere vivir, non quere dormir!.

3. Eva, en persoa pódese ver mellor o traballo de André, está moi guapa,e teríades que vela con Alba, teñen unha gran complicidade, caíaseme a baba véndoas xuntas. Espero que a próxima vez podamos vernos, pero esta vez sen virus eh, pobriña!.
4.Martin, o pobre caeu enfermo co virus e tivo que ir para a cama, pero alegreime de poder velo antes de que pasase eso e falar un pouquiño con el.
5. Maru, simpática como sempre, a miña media naranxa, a miña Maru.
6. Diana, a sorpresa da noite, puden coñecela un pouco mellor e todo o que vin nela me gustou, temos fotos que espero podamos subir ó blog.

7. Ri: alí o estaba co seu cambio de look e coas súas gracias, fíxonos pasar un bo rato.

8. Sonia: amiga de Maru e Diana, caeume moi ben e espero que se anime a entrar no mundo dos blog.

9. Marisol e Luis, la parejita, xa os coñecía, son moi agradables.

10. Estado actual: lamentable, resacosa e con un posible virus ás espaldas, pero non pasa nada, a resaca mañá desaparece, e o virus antes ou despois pasaría pola miña casa asi que canto antes mellor je.

11. O malo: ter que irme sen ver a Ka, pero bueno seguro que na próxima nos veremos, bicos na distancia. O puto virus que entrou na casa Alonso e fixo que Alba o pasase mal con retortixóns.

12. O que me levo ó peto: a sonrisa de Alba, poder ver a Di e a Eva e falar con elas fora do blog e o mesenger, uns cuantos chistes un fin de semana divertido e no que sobre todo me puden relaxar, GRACIAS POR TODO A TODOS.

A próxima quedada ten que ser macro asi que Lu, Pilar, Ka e Nat xa sabedes.... Bueno, vale, Nat teno máis difícil pero todo se andará.

OS TRES CONTEDORES BARRIGÓNS

2007-12-26T10:39:00.000+01:00

A miña compañeira de traballo y eu estamos preparando un programa de sensibilización medioambiental para levar a cabo nos colexios e institutos da zona. Temos que chegar a tódolos niveis educativos e polo tanto, a tódalas edades.
O programa está centrado na separación de residuos e a reciclaxe, para os alumnos de 3 anos pensamos en inventar un conto para transmitirlle algunhas ideas.
A trama da historia falaría de tres contedores cunhas barrigas moi grandes, a un gústalle comer papel e cartón, a outro restos de comida e ó último plástico, son moi felices ata que a xente lle empeza a dar de comer cousas que non lles gustan, como por exémplo darlle unha monda dun plátano ó contedor que só come papel e cartón.... Os contedores empézalles entón a doela barriga......
Nestes momentos estou empezando a darlle forma ó conto pero gustaríame saber que opinades. ¿creedes que a través desta historia os nenos de 3 e 4 anos entenderán a importancia de separar o lixo e votalo nos contedores correspondentes?

42473

2007-12-22T12:13:00.000+01:00

Tal día como hoxe pero do ano 2003 tocou o gordo a escasos 3 metros da miña casa, nun bar dunha aldea dun pobo dun concello dunha provincia da Coruña, o bar Lino, no Araño!
Aquel día foi increible: tocara o GORDO nunha aldeiña, non era o de sempre en plan gran cidade, non, non, foi no Araño, en Rianxo.
O malo dese día foi non poder disfrutalo en vivo e en directo,levaba apenas 2 meses traballando e doume reparo pedirlle o día libre ó xefe para ir á miña casa, ó bar de toda a vida a celebrar o acontecido, polo que tiven que vivir a emoción a 80 kilómetros. Arrepíntome de non haber saido correndo no coche e estar naquela festa, sobre todo porque ese día o meu avó que levaba uns dous anos na cama decidiu levantarse e ir ó bar, era millonario e a ocasión merecíao.Non puden ver como ós seus 86 anos, él que digamos non viveu nunca na abundancia agora tocáralle a lotería.Foron moitos os veciños que tiñan un décimo, non quero caer no de sempre, en decir que tocoulle a quen lle facía falta pero foi así. Toulle a familias que o necesitaban, o gordo sacounos de hipotecas, de vivir agobiados, de non chegar a fin de mes...
Xa fai catro anos diso é o balance que podo facer pasa por ter un coche , é a miña única posesión je pero é meu, gracias ó meu avó , e a vez á miña nai porque él reparteu ás fillas e as fillas ós seus fillos..... Preferiría non ter coche, que aquel día non pasase nunca e que él estivese aquí.

Hoxe tocou o gordo, como tódolos anos, e entre outros lugares tocou en dous sitios de Galia: Santiago e Carballo. Noraboa ós agraciados.

¿SEREI PAPÁ NOEL ESTE ANO?

2007-12-20T19:03:00.000+01:00

Odio estas fechas, deprímenme, voto de menos a xente que xa non está, sobre todo este ano que apiques estiven de poder pasalas con él, pero o final non puido ser, canto me vou acordar de ti avó!. Cando estrañas á alguén non importa que día é, nin que hora, nin sequera por qué te acordastes desa persoa en ese instante, pero o certo é que nestas fechas recórdaste máis dos que xa non están. A pesar de non soportar esta marea roja da navidade,disfrázome de Papá Noel para os meus sobriños,un disfraz en condicións medio comprado-medio feito por min jeje. Todo comezou fai dous anos por ser un intento desesperado por facer rir a miña irmá e conseguino, conseguino con creces porque son un Papá Noel moi improvisador (dise así?)... O ano pasado, a miña irmá dixo: non te disfrazas outra vez de Noel para Lucas?) e claro, non puden negarme.
Este ano volveumo a pedir pero a miña nai non lle chista moito a idea porque lle parece unha falta de respeto de cara ó meu avó. Sei que non ten que ver unha cousa coa outra pero agora atópome entre a espada e a parede: ou me disfrazo do jodido Noel e fago felices ós meus sobriños ou non me disfrazo e a memoria do meu avó estará impoluta e miña nai estará tranquila.
A miña nai ten unhas costumbres e ideas un pouco antiguas pero a estas alturas da súa vida é moi difícil facerlle ver que está equivocada.
Non teño ningunhas ganas de facer de Noel, si o fago é por a miña irmá, polos meus sobriños..... acaso lle falto ó respeto ó meu avó? que opinades? Estou feita un lio, a conciencia está traballando demasiado no meu interior.....

ALTO

2007-12-14T10:50:00.000+01:00

O meu avó sempre decía que o día que o levasen da igrexa ó cementerio sería o home que fose máis alto da parroquia porque tiña uns netos moi altos. Onte 4 dos meus irmáns cunhas alturas entre 1,90m 1,89m 1,86 e 1,88m levárono a descansar.¡Ias alto, avó como ti decías!.
Era un home polémico, na aldea todos o recordan como o "señor Che", ese que tiña un carácter de raios.
Pero eu que fun moi lista (ji) recordoo doutra maneira (gracias a miña volta ó pasado), para min quedan o "arre cabalo" , o "dincolin dincolin",a súa experiencia na guerra, o seu humor negro que poucos sabíamos entender, a súa peculiar forma de estalar os dedos e os poucos bicos que me deu, poucos pero de corazón.
Agora podes descansar, xa nada che perturba, xa ninguén che molestará, agora tes esa paz que tanto tempo viñas desexando.
HASTA SEMPRE AVÓ, quísoseche, quéreseche e quereráseche.

ANTON PIRULERO

2007-12-11T11:09:00.000+01:00

Hoxe pola mañá fun a levar a meu sobriño Lucas ó colexio antes de entrar a traballar. Ivamos no coche escoitando música cando o neno se puxo a cantar a seguinte canción:

(si pinchades na partitura podedes ver a letra jiji)

Tiña totalmente olvidada esa canción, pero seguía nos meus recordos porque cando comezou a cantala pronto recordei a letra. O escoitala sentín unha enorme alegría e recordei os meus día no patio do colexio cantando esta canción. Seguin pensando e díxenme: ¡ pois si que debín ser feliz de pequena para sentir tanta alegría con esta canción!.

Hoxe é un día alegre, viva Antón Pirulero.

SIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII! A miña irmán porfin en casa,despois de 1 mes e 5 días, podemos respirar.
Escoitar á Antón pirulero era un anticipo do día tan alegre e feliz que vou a pasar hoxe. (perdoa Eva pero tiven que añadir este novo cacho á entrada).

UN REGALIÑO

2007-12-10T10:47:00.000+01:00

Xa comentei en algunha ocasión que me encanta facer todo tipo de manualidades, dende fai un mes estou aprendendo a facer broches de fieltro que son a última moda.Os que están nesta foto non son feitos por min, solo é para enseñarvos as cousas tan bonitas que se poden facer con un pouco de fieltro e imaxinación

Como na nosa comunidade somos super estilosísimas deixo aquí o meu e-mail: tontolaba1980@hotmail.com para que me mandedes a vosa dirección ou se queredes poñédea aqui, como gustedes. Quén desexe recibir na súa casa via correo ordinario unha das miñas obras maestras xa sabe o que ten que facer jeje.

A TEMBLAR QUE ESTOU DE VOLTA

2007-12-07T18:07:00.000+01:00

Despois de porme ó día nos vosos blogs terei que facer a miña entrada. A verdade é que levo máis de unha hora diante do ordenador e non consigo escribir algo que me convenza, todo o que intentei poñer acabeino borrando porque era triste. Asi que me dixen: vou ir ó baño, lavo a cara e volvo a sentarme para escribir algo que cando menos non sexa deprimente.... que non se diga ño!
E claro, estando no baño pensei en algo que me pasa moi a miudo así que vou falar sobre os peidos, gases, flactulencias... ou como lle queirades chamar, a pesar de que Carlos diga que é algo asqueroso para un post. Sede totalmente sinceiras/os, quen de vos nunca tivo problemillas deste tipo?. Se a alguén lle parece demasiado noxento que pare de ler XAXAXAXAXAXAXA! je je.
A miña nai dixome unha vez que comer cebola produce gases polo que intento non tomar demasiada (encántame), tamén procuro afastarme do café porque cada vez que o tomo vou pola rúa en "suspensión" (tirándome peidos todo o camiño). Dende que teño uso de razón os gases forman parte da miña vida diaria e fanme pasar auténticos apuros, da igual o que coma ou deixe de comer que non me deixan en paz.

Aqui vos deixo dous dos momentos máis vergonzosos:

1. Cena en casa de amigos, era verán e a pesar de ter unha boa terraza os anfitrións decidiron cear no salón, todo ben ata que me deu o apretón. Coa excusa de ver a lúa saio a terraza e desafógome, cando me dispoño a entrar vexo que todos saen co café na man para ver a noite estrelada conmigo. Non sei se chegarían a ver a lúa porque metéronse dentro outra vez en cuestións de segundos.

2. Saida da sala de cine, despois de comer palomitas e gominolas o meu estómago parecía estar a xogar un partido de fútbol. Vou ó baño (está petadísimo, unha cola enorme), Carlos espérame fora, aguanto como podo as ganas cunha dor inmensa por non poder votar fora todo o que levo dentro, cando porfin me toca, sigo aguantando porque hai demasiada xente. Pasan uns minutos e por fin quédome soa. Con total libertade deixo sair o que me viña molestando na última media hora de película. Como tardaba tanto, Carlos, abre a porta do baño e di: "Loli, estás ben, segues ahí?. Si, si, sigo aqui pero estou "peideando" tio, espera!. Cando saio, vexo dunas rapazas retocándose a maquillaxe,merda! non estaba soa como eu creía.

Teño algunhas máis pero por temor a ferir a sensibilidade de alguén vouno deixar aqui pero non sen antes decirvos un truco que a min me funciona:

Se vos tumbades na cama coas pernas para arriba é máis facil que saian. Seguro que antes ou despois teredes en conta a miña recomendación je. BIKIÑOS

QUE BUENOS QUE ESTAN

2007-11-30T08:32:00.000+01:00

Din que os meus gustos en canto a homes se refire son raros, raros, raros. Aqui tendes algúns dos homes máis guapos do mundo mundial ( para min, claro)je.

ANDRIEN BRODY
ANTONIO CARMONA
LEO MESSI
JOSE MERCE

ENRIQUE BUMBURY

PD: Collinme uns días no curro por asuntos propios asi que hasta que volva ó choio vou estar sen ordenador (ata o 6 de decembro), intentarei escribirvos se teño ocasión. Moitos bicos a todas/os e a coidarse na miña ausencia.

ESE MESSI

2007-11-29T11:44:00.000+01:00

Parezo unha quinciañera fan tipo "Take that", pero e que ademáis de ser o mellor xogador do momento (tiña que ser do Barca) é guapísimo. FARÁ HISTORIA.

FRIO/CALOR

2007-11-27T11:16:00.000+01:00

PI,PI,PI, son as 7:00, imposible, ¡pero se acabo de cerrar os ollos! (pasaran 5 horas de eso), media volta, zzzzzzzz. PI, PI, PI, ¡ xa vou ño!, saco un pé da cama, ¡ que frío!, achis, achis (polo menos uns 6 estornudos seguidos cada mañá). Armome de valor, desnúdome e a ducha, que p frío, agua o máis quente posible, champú por aquí, gel por alá, ai que gustiño xa entro en calor. Saio, sécome, poño braguitas e sujetador e seco o pelo ( en plan Maru no salgo e casa sin mi pelo requetepeinado), uffffff, que calor!. Con tanta auga quente e secador acabo sudando. Vístome,que sofoco,teño que facelo pq non podo ir en braguitas ó traballo, que calor. Baixo á cociña, zumo de naranxa e 2 kiwis para a miña barrigota, poño a tele nas noticias e .... BUALA! a miña temperatura corporal estabilízase, nin frio nin calor. Collo as chaves e......... ÑO, ¡ que frío, que vento!, corro como se dí aquí " a fume de carozo" e métome no coche, calefacción ó máximo e música maestro. Baixo a calefacción porque case non respiro do bochorno, aparco e a currar cun frio que te cagas..........

SEJETADORES, ANASTASIA, CACADORAS....

2007-11-25T12:11:00.001+01:00

Onte estiven no mercadillo de Rianxo, gústame ir sempre que podo, aínda que non merque nada, ese olor a churros recen feitos, os veciños paseando coas súas mellores galas, os nenos requetepeinados e pedíndolle de todo ós seus pais, os feirantes frotándose as mans e rezando para ter un bo día de ventas....

Neste ambiente escoitei en varias ocasións frases que me fixeron moita gracia,algunhas son de conversas con familia, amigos.. e hai outras que son de cosecha propia.

Aqui poño algunhas das mellores que escoitei, dixo, dixen:

1. Feirante: ¡ Sejetadores, sejetadores a 2 Euros! - (sujetadores)

2. Coversa entre miña nai e unha veciña, esta, dille a primeira: ¡ Din que non operaron ó señor Manolo porque é alerxico á anastasia! - (anestesia)

3. Feirante: ¡ Cacadoras de saldo, llévate una cacadora de última moda por 10 Euros! - (cazadora)

4. Loli, e xa coñecida por vos : ¡ Non lle pidas peras ó lobo! e ¡ Callo borriquero! - ( olmo en vez de lobo, cardo en vez de callo)

5. Feirante: ¡ Llévate tres bracas y paga sólo una! - ( bragas)

6. A misma veciña de antes pero falando conmigo: ¿ Sabias que a filla do panadeiro fíxose a lipousousión? - ( liposucción)

7. Feirante: ¡ Llévate esta que estopida! - (tupida)

8. A miña nai: ¡ Ti non te queixes si despois che veñen replesalias! - (represalias)

9.Feirante: ¡ Tienes el pobador ahí al lado, póbalo sin compomiso! - ( probador, pruébalo, compromiso)

10. O meu pai: ¡ Fai un frio que arde! - (pela)

11. Loli: ¡ Baixa para arriba agora mismo!
>

¡ ESTO ES TODO POR HOY AMIGOS!

VAI POR TI E

2007-11-23T18:50:00.001+01:00

Víchedes que foto máis bonita? é o porto de Rianxo antiguamente, daquela non había o malecón de hoxe en día para parar as olas e evitar que a auga chegase ás casas.

Pois tanto a foto, como o meu novo reloxio e o tempo están hoxe aquí gracias a E, mira que tivo paciencia porque hasta cortar e pegar o tiven que facer dúas ou tres veces para que me saise je.

Son moi patosa con esto das novas tecnoloxías e a verdade é que saco de quicio á xente, sobre todo a Carlos, aínda que tampouco ten moita paciencia conmigo (podes rebatir o que queiras cari).Eva díxome os pasos que tiña que seguir moi ben, explicoume as cousas varias veces e finalmente conseguin facelos cambios que quería, e non se desquiciou dos nervios no proceso, ou polo menos eu non o percibin,(pode que nalgún lugar da fría Alemania se esté tirando dos pelos)jeje.

CANTA IGNORANCIA

2007-11-22T18:03:00.000+01:00

Non me canso de decir que son moi ignorante, hai tantas e tantas cousas que non sei que a veces dame a sensación de que os poucos coñecementos que teño caben dentro dun tubo de agullas. Gústame rodearme de xente que sabe moitas cousas, e que sabe de todo, para ver si se me pega algo jeje.

Menudo susto pasei onte por culpa da miña ignoracia. Estaba no ordenador do traballo visitando os blogs cando de repente oín moverse o ascensor ( si, ese de cristal que tanto lle gusta os diabliños dos que xa falei) e cagueime pola pata abaixo. Pensei ¿como ñons se move o ascensor se non hai nadie agás eu no museo?. A porta da entrada estaba cerrada (pero non con chave) e aínda non empezara a hora de visitas do museo.

O primeiro que se me ocurreu foi gritar : Manoloooooooooooo! baixa un momento porque teño un problema coa subvención de medio rural? (Manolo é un compañeiro de traballo que non estaba nese momento).Asi, se entrara alguén podía coller medo e irse ó saber que non estaba soa. Esperei un pouco, pero non pasaba nada, ata que finalmente se abre a porta do ascensor. Estaba cagando patatillas e imaxinándo un gran sable que en breves atravesaría o meu estómago.... Seguin esperando detrás da columna do despacho esperando o meu amargo final ...pero coño, o final non daba chegado. Continuei naquela parede uns dez minutos máis ata que chegou Juan, outro compañeiro.

Conteille o sucedido tatexando do medo que tiña; él, non paraba de rir e esto empezaba a mosquearme cada vez máis. Cando rematei de relatarlle todo dime: "non hai ninguén, o que pasa é que o ascensor de vez en cando sube e baixa e abre as portas por cuestións de mantenemento, está programado para que faga esto". Velaqui tendes a miña ignorancia, non sabía que os ascensores facían esta función..... e eu que pensaba que chegara a miña hora.

- 4 PUNTOS

2007-11-21T17:24:00.000+01:00

Fai catro meses colleume o radar, iba a 93 km nunha zona limitada a 50 km/h e ademáis dun sablazo de multa e 6 puntos menos teño retirada de carné de un mes. Non me podo queixar porque incumplin unha norma de tráfico e debo acatar as consecuencias dos meus actos. Entregarei o carne en febreiro (por eso de que ten un día menos o mes jeje) e nese período non podo tocar o coche (sólo para lavalo e porlle cera).

Indignación, foi o primeiro que sentin cando o meu irmán me contou a burrada que fai un compañeiro seu de traballo. Este "parásito da sociedade" dedicouse a perder puntos polas estradas por diversas infraccións (exceso de velocidade, adiantamento prohibido...) e a semana pasada colleuno o radar a 130km/h sendo o límite 50, esto trouxo consigo, multa, retirada de carné e 6 puntos menos, só lle quedaban 2 así que agora ten -4.

O tio este, lonxe de cumplir coa sanción, conduce o seu BMW sen carné, di que necesita conducir para ir ó traballo. ESTO ESTÁ QUE ARDE! -4 puntos e conducindo por ahí con retirada de carné, como se pode ser tan inconsciente?

SEREI PARVA, OU MELLOR DITO COMO DIRÍA EVA: TONTA TOTAL

2007-11-20T19:29:00.000+01:00

Creo que xa comentei en algúnha ocasión que no meu traballo actual me teñen de comodín, ademáis de levar a cabo un programa de sensibilización medioambiental tamén teño que abrir ó público o Museo do Mar do concello, a entrada é gratuíta e pode entrar todo o mundo (é o único espacio público do concello con ascensor e rampla para persoas con discapacidade física).

Fai 3 semanas entraron 5 rapaces duns 10 anos ó museo, a súa visita polas salas non chegou ó minuto porque o que lle facía gracia era subir e baixar no ascensor que é case todo de cristal. Maldita sexa a hora na que lles deixer xogar nel durante uns minutos. Eu que pensaba que eran uns nenos moi agradables......... Caca, culo, pedo, pis.... Detras desas caras de nunca romper un prato había 5 diabliños.

Como non paraban de vir tódolos días a xogar no ascensor tiven que chamarlle a atención, primeiro de bo rollo, logo un pouco máis seria, despois pasei a un tono máis amenazante e na de na, volvo probar en plan colega, de mediadora, mais tarde de autoritaria............ Joderrrrrrrrrrr, non mos saco de encima: que si entran, dan un grito e píranse correndo, que si me pegan cromos de Songoku na porta do ascensor, que si se encerran no baño.... Agora probei a ameazalos con chamar ós seus páis a casa ou ós membros de protección civil do concello pero non hai maneira con eles.

Fun borde,incluso un pouco desagradable vendo que as outras tácticas non me funcionaron pero estes teñen sete vidas como os gatos. NECESITO AXUDA, como me desfago destes mocosos

PINCHOS DE COLORES

2007-11-16T09:21:00.000+01:00

Algún día tiña que ser Maru, chegou, este é o día. Supoño que algunha de vos xa coñece a historia pero faime tanta gracia que a volvo a contar. Igual pensaredes, "pois a min non me fai partir o cú esto que contas", pero de verdade, tíñades que estar alí e ver como o dixo.

- Situación: FESTA EN PISO DE ESTUDIANTES, ANO 99 (creo)!

- Invitados: amigos de Maru( Lucía, Luís... non recordo o nome dos demáis) e amigos de Loli ( Antía, Jorge, Alexandra.....)

- Trama: Entre as dúas fixemos a comida, cada unha na súa especialidade, Maru as croquetas, empanada... y eu tortilla de patatas. Xa tíñamos case todo preparado, bebida a fartar e comida para unha semana. A xente comezou a chegar, bicos para todos e mentres esperábamos a que chegasen os típicos tardóns, fomos bebendo uns viños cos amigos que xa chegaran. A Maru, tras inxerir algúns vasos empezou a porse nerviosa: aún no me he arreglado el pelo, nos llegará la comida? ¿que te parece si hacemos los pinchos de colores?. Eu díxenlle que era mellor que sobrara que que faltase comida, así que decidimos facelos.

Maru colleu unha cabeza de repolo, envolveuna en papel albal e o traballo consistía en espetar palillos que levasen pan bimbo, queixo, aceitunas, xamón, piña... Mentres eu poñía música e colocaba a mesa, ela facía os pinchos, nese tempo acabaron por chegar todos . Vendo que xa podíamos empezar, Maru díxome que acabara de facer a bola de pinchos mentras ela acababa de planchar o pelo. Eu que estaba media piripi dispúxenme a rematala faena: un pincho de queixo e aceituna por aqui, un de xamón e pimento por ala.... De repente aparece a Maru con cara de "no puedo con mi vida" e dime : que haces, esto no está simétrico, no ves la secuencia de colores que estaba hecha?, sólo tenías que seguirla, pimientos con pimientos (rojo con rojo) aceitunas con aceitunas (verde con verde)... Ahora tengo que arreglarlo". Todos nos tronchamos de risa, dende entón suelo "puteala" con esta frase. Foi moi gracioso, a bola de pinchos non estaba simétrica!

AYER LA VI

2007-11-15T09:35:00.000+01:00

Había como un mes largo que non a via, tivo que ser nun hospital, pero eso é o de menos, o importante era que alí estaba, con uns vaqueros e un xersei a raias azuis, canto tempo esperando ese abrazo, POR FIN! a Maru e a Loli fundidas nunha aperta moi esperada.

Dedicámonos un par de piropos, dos de verdade, deses que sabes que son sentidos e logo puxémonos ó día do que nos sucedera nas últimas horas que pasamos sen comunicarnos (apenas 5 ). O tempo pasou voando, dúas horas non nos chegaron a nada, e de que falamos? pois vóuvolo contar todo, todo:

1. Do blog, do ben que o pasábamos escribindo e lendo os comentarios, de que a Maru se sentía máis cerca da súa Sis e de que a min me servía para coñecer mellor a E.

2. Do ambiguo, de Ri (sólo un par de cousas eh? que Maru xa o ten super olvidado je)

3. Da miña irmá que se recupera pouco a pouco e do meu avó que se dedica a tocarlle as tetas ás enfermeras (é o que ten que che saquen do teu hábitat os 91 anos).

4. Da nosa época de compis de piso e da xente que coñecín a través dela (de algunhas tiven que refrescarlle a memoria en canto a días de troula que non recordaba je)

5. Dos seus avós e pais, ¡que ben me tratan cando vou a visitalos!.

6. Da bufanda do ambiguo, que ten algún fallo insignificante, ela que é tan perfeccionista con un fallo na calceta!, non me podo creer que non a desfaga e a poña simétrica jeje.
7. De cando se marchaba para facer o master, snif! como a vou votar de menos.....

8. DE IRNOS DE VACACIÓNS XUNTAS, SI!!!!!!!! a Asturias, quizáis Valladolid e así igual poderíamos ver a Pilar.

9. Este punto é para que a Maru añada o que se me pudera olvidar, je.

Despois tocou a despedida, o deber chamábanos, Maru tiña que ir a calcetar e eu voltar a xunto a miña irmanciña. Outro super achuchon, acompañamento a porta de saída y se acabo.... a Maru foise.

GRACIAS POLO BO MOMENTO QUE ME FIXECHES PASAR. QUÉROTEEEE!

A DIOS POÑO POR TESTIGO QUE XAMAIS VOLVEREI A POÑER TACÓNS

2007-11-14T08:56:00.000+01:00

Son alta, mido un 1,75 e dende pequena sempre era a máis enorme da clase (a lo largo y a lo ancho je) e debeu ser esa sensación de estar arriba e os demáis a unha cabeza menos o que me levou a case non usar tacóns. Poñoos en ocasións que o require e pouco máis porque ó non estar acostumbrada a usalos, parezo un pato mareado andando con eles.Co que vos vou a contar entenderedes que non queira saber nada máis deles, son o meu peor enemigo.

Onte puxen tacóns, a razón de tremendo erro foi que puxen falda (unha moi mona que subirei co das camisas estilosas je) e claro, a falda pedía tacóns. Total, que me fun o supermercado de toda a vida a coller algo para a cea, estaban de obras porque van a ampliar o establecemento. Cando entraba tiven que oir algunha guarrada tipo (nena!, menudas pernas que te gastas...!) de un dos obreros; o de sempre, que hai gilipollas que sólo miran o que miran e nin sequera che ven a cara, xa podes ser un "callo borriquero" que si levas falda... Rematadas as miñas xestións e con un kilo de carne picada e spaguetis dispóñome a sair. Xa me doían os pés e eso que non levaba nin unha hora cos tacóns e a miña inseguridade á hora de camiñar con aqueles 2 cm de empezaba a agobiarme.

Ca bolsa na man, e o móvil na outra lendo un sms saio en dirección o coche, de repente oio "coidado", como había un montón de obreros pensei que falaban entre eles e que non ía por min. Pero si ,era por min, acababan de poñer un andamio na parte de arriba da porta de saída e como estaba lendo o sms non me dei conta. TREMENDO CABEZAZO me dei contra o andamio, os tacóns non aguantaron a presión e pataplaf! o chan. Desta vez véuseme a hucha y demás. Outra vez de mil coloressssssssss. Un dos obreros axudoume a incorporarme e díxome ¿pero ti non oistes que che dixemos coidado? . Eu mireino con cara de "no puedo con mi vida" e coa pouca dignidade que me quedaba metinme no coche e arranquei como alma que lleva el diablo. PUTOS TACONS.

A xente do meu redor dime que o que non me pasa a min non lle pasa a ninguén e a verdade, é que me pasan historias destas a miudo, a Maru sabe moitas delas, un día farei unha entrada sobre algunhas e poderes reirvos un cacho das miñas meteduras de pata. BIKIÑOS

DUAS EN UN

2007-11-12T10:14:00.000+01:00

1ª MINI ENTRADA:

- Asunto: O Rei e compañía a petición de Pilar je

1. O super monarca democrático

2. Hugo o lidel elexido democráticamente

3. O terceiro pero non menos democrático

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡SOBRAS AS PALABRAS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2ª MINI ENTRADA

- Outro asunto: ¡ Que calor!

Estou de mil coloressssssssss, acaba de entrar o meu "jefe" e para deixar que se sentara na silla do lado saquei o meu bolso (aberto, nunca pasa a cremallera) con tan mala sorte que me caeu ó chan e tódalas cousas que estaban dentro tamén. El dixo: "espera que che axudo a recollerr ", eu contestei: " non te molestes" pero insisteu. Total que me recolleu as compresas, as fotos que tiña reveladas co meu mozo en actitude "cariñosa", clinex usados que aínda valían para unha última sonada, chaveiro do Barsa... Que calor me entrou, o mellor foi cando me dixo ¿ eres do Barcelona?, Si contestei, Ahhhhhhhh! pois eu son do Madrid. A parte de xefe, ribal para sempre je je.

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡FELICIDADES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2007-11-11T12:13:00.000+01:00

!HAPPY VERDEEEEEEEEE!

Teño unha familia numerosa, somos 8 irmáns, 4 mulleres e 4 homes, todos son os meus amores, con cada un teño unha relación diferente porque claro, todos somos diferentes je. Hoxe é o cumpreanos de Eva (edade sen determinar) e quero felicitala.

Quería facer algo especial porque ademáis de que o merece a ocasión, necesito que sepa que a quero moito, pero moito, moito. A miña relación con ela é a de amiga, confidente, cando teño un problema é a primeira persoa a que acudo .

Pero a veces distanciámonos, as dúas somos moi cabezonas e temos piques tontos que lonxe de resolveR, agrandamos e chegamos a facernos dano a unha a outra. Cando estamos ben disfrutamos moitísimo da nosa "irmandade" pero cando nos entra a vena "guerrilleira" somos o peor do peor; algo así como o Rei e Hugo Chavez je. Nestes momentos estamos inmersas nun deses enfados absurdos e aínda que ela leva un par de días intentando acercarse eu non llo puxen nada facil. Sentíame doida e non me apetecía ter que facer borrón e conta nova pero hoxe pensei en varios cousas que me fixeron reflexionar:

1. A primeira e máis importante razón é que é a miña irmán e sobre tódalas cousas QUÉROA INFINITAMENTE.

2. Deberíamos disfrutar máis a unha da outra porque pasámolo ben xuntas e sería absurdo desperdiciar moreas de bos momentos.

3. Sempre está ahí para axudarme no que sea e ten moita paciencia coa inseguridade que me caracteríza.

4. E moi detallista, sabe o que me gusta, o outro día mercoume unha zapatillas de casa de colores que me encantaron je.

5. E un estandarte moi importante na miña familia, os meus pais aconséllanse en ela e todos a temos en conta porque sabe o que é o mellor en cada momento.

6. A veces, é dura conmigo, pero sei que se non fose así non aprendería a ser mellor persoa, ela ensíname a ser mellor persoa.

7. Nestes momentos duros polos que pasamos deberíamos unirnos máis que nunca e non perder o tempo distanciándonos.

8. Exerce como madriña do seu afillado como ningún, e gustaríame que se teño a gran sorte de ser nai algún día fose ela a madriña dun retoño meu.

9. Fai moi ben de comer, sobre todo a tortilla de patatas, que según o meu mozo é a mellor que probou nunca.

10. AHHHHHHHHH! e por último e non menos importante, este ano aprobou as oposicións de mestre- especialidade en pedagoxía terapéutica, así que, os seus infresos económicos aumentarán e non me conven enfadarme con ela jijijijjij.

Por todo isto e outras moitas cousas:

¡ QUE SEPAS QUE CHE QUERO E QUE CHE DESEXO MOITAS FELICIDADES!.

VESECHE A HUCHA LOLI

2007-11-09T17:45:00.000+01:00

Eso foi o que me dixo a miña irmán no hospital o día antes de operarse. Menuda gracia me fixo, e máis cando me dei conta de que estaba rodeada de médicos e enfermeiras que enseguida adiviñaron que era eso da hucha... todos reíndose a carcajada limpa.

Miñas irmáns y eu cando vemos a alguén que ó abaixarse se lle ve parte das nalgas decimos que se lle ve a hucha. Pois a min pásame a miudo, da igual que leve pantalón de cadera ou que sexa máis subido de cintura que cando me agacho a coller algo sempre enseño a hucha.

Ese día estaba retirando un café da máquina expendedora e como de costume sucedeu, miña irmán díxome "Véseche a hucha Loli", e eu contesteille : que novedade!. Cando me dou a volta co café na man vexo a varias persoas vestidas de verde e con fonendos ó redor do cuello reíndose da miña hucha. Finalmente sumeime ás súas risas porque non me quedaba outra jeje.

LUZ E OSCURIDADE

2007-11-08T18:30:00.000+01:00

Estes días foron ... como decirvos... desgarradores... Supérame esa sensación de pensar: "xa está, esto é o que vai pasar, cando antes o asimiles mellor", é duro ter que facelo, pero máis duro é que cando estás intentando asimilalo, a situación dea un xiro de 360 grados e outra nova sensación che invada :" aínda hai esperanza, non está todo perdido".

Por suposto prefiro pensar na segunda situación pero teño medo, medo de que cando me dea a volta teña que volver a concienciarme de que xa non ten arreglo. Pasas de velo todo oscuro, todo negro, de sentir que algo che vai faltar para sempre... a atisvar un raio de luz, a pensar que pode haber unha tregua... Un pouco de oscuridade, un pouco de luz...

Levo dous anos con estas duas formas de ver, sei que as cousas non son matemáticas e menos nunha enfermidade, ahora si ahora no, luz, oscuridade, luz, oscuridade.... OSCURIDADE.......... levamos 3 horas e 54 minutos de LUZ..............¿voltará a oscuridade?......... Polo de agora como di a Maru " a disfrutar del momento". Bikiños a todas e perdón por esta ida de olla.

NON SE CANSAN

2007-10-31T09:25:00.000+01:00

las consecuencias de un octubre seco

Un incendio intencionado arrasó 16 hectáreas en Moaña y otro amenazó anoche varias casas en A Guarda

Non sei a donde imos a ir a parar, pero aqui temos outro "minipunto" para sumar ó impacto medioambiental. Os incendios que asolaron boa parte de Galicia o verán pasado deixaron un panorama desolador. A zona donde vivo ( Rianxo) foi unha das máis castigadas polos incendios, aínda hoxe (e pasará durante moito tempo) se nontan as secuelas deses fatídicos días. O redor do meu pobo só se ven árbores queimados, quedan pequenos "cachiños" de monte que se salvaron das lapas, como o que hai ó lado da miña casa, todo un privilexio.

O incendio do 25 de Agosto foi unha tortura para os membros da miña familia, tíñamos a casa rodeada por varios focos, meu pai e irmáns subirón a tentar que non chegase o lume que se desprendía a escasos metros pola parte de arriba da nosa casa. Miña nai, uns veciños y eu situados na parte de abaixo da casa facendo o mesmo no outro monte cercano.Foron horas de angustia, non pódiamos respirar ben, a luz cortouse a causa do lume e apenas podíamos vernos os uns ós outros, a axuda non chegaba e o Concello tiña tódolos medios saturados.

Finalmente e tras varias horas de desesperación ; o meu pai que é un Heroe conseguiu facer un cambio de sentido (aínda non entendo moi ben como fixo) e o lume marchou noutra dirección. Gracias a él, a nosa casa e a dos veciños, está en pé, e podemos disfrutar dese cachiño verde do que vos falei antes.

EU SI QUERO SER NAI

2007-10-29T08:17:00.001+01:00

Hoxe traio algo o blog que seguro todas pensamos moitas veces, e algunha de nós xa o ten moi claro, como por exemplo Eva. Resulta que onte, na comida familiar de tódolos domingos xurdiu unha conversa sobre ser nai, querer ter fillos, adoptar... Unha de miñas irmáns manifestou (como sempre que sae este tema) que ela non desexa ter fillos, nin hoxe, nin mañá, nin pasado.... Cando lle dis; vale, igual agora non é o momento, non estás preparada, pero o día de mañá.... Xa non deixa seguir, e di que os nenos son para quén queira telos.

Temos 9 sobriños de diversas edades, e salvo que fose estrictamente necesario, nunca se queda con eles, se ten que votar unha man xamáis lle irás decir que non pero por iniciativa propia non os levaría ó parque, ó circo.... Fai uns meses tivo que levar a dous deles ó circo, cando chegou pola porta, dille á miña cuñada "ufffff, que tortura, ata o ano non contedes conmigo para outra".

Ten 30 anos, leva 14 anos co mozo e agora fóronse a vivir xuntos, e Dios! non ten instinto maternal, non mo podo crer. Sempre pensei que ese pensar que ela ten se desvanecería co tempo pero parece que lonxe de marchar, aínda se afianza máis.
Eu pola contra creo que me paso de "meniñeira", gústanme de tódalas idades, da familia, dos veciños...Se quero ter fillos? SI, que me da moito medo non ser unha boa nai? TAMÉN, se quero adoptar?POR SUPOSTISIMO...

UN DILEMA

2007-10-26T17:59:00.000+02:00

Teño un irmán traballando en Huelva, cando se foi deixou a outro de meus irmáns encargado de coidarlle o canario, cando chama por teléfono o primeiro que fai é preguntar por él, se comeu ben, se cantou.... A cuestión é que meu irmán (o encargado de coidalo) olvidouse de darlle de comer, e claro, o pobre estirou a pata. O dilema está en que unha parte da familia quere decirlle o que pasou e outra parte quere comprar outro o máis parecido posible ó anterior e correr un tupido velo....

A verdade é que o meu irmán tíñalle moito cariño o seu canario, pero de ahí a suplantalo.... Faime gracia ver como cada quén argalla un plan máis escandaloso có anterior, hai quén propón que se lle diga que abreu a xaula e marchou voando, outros que o comeu o gato... todo vale antes de recoñecer que morreu de fame. Faime moita gracia , non o sucedido, senón a diversidade de opinións, tramas... que xorden das mentes pensantes dos membros da miña variopinta familia.

COMER COMER E COMER

2007-10-25T19:19:00.000+02:00

Que me gusta comer non é ningún secreto, que disfruto comendo tampouco,cheguei a pesar 95 kilos medindo 1.75m. Fai tres anos púxenme en mans dun endocrino e baixei 18 kilos, cunha dieta moi completa, só tiven que deixar de comer frito, e a carne de porco. O motivo de adelazar foi porque me cansaba, cansábame subir escaleiras, cansábame a sacala basura...

Tamén teño decir que ifluiu a miña autoestima porque aínda que sempre estiven "de bo dente" como di a miña nai, no me encontraba agusto conmigo mesma con 95 kilos encima, aínda que o principal motivo foi o cansada que me atopaba. O problema a tratar agora é outro, supoño que cando andades nerviosas, estades tristes... vos da por facer algo. Pois a min dame por comer, unha cousa é que me guste comer, pero outra distinta é que o estado de ánimo me incite a comer.

Cando estou nerviosa, ou teño ansiedade dame por comer, collo o que haxa na nevera, frio, quente, salado, dulce... a questión é comer. Ultimamente como moito, a tódas horas, estou pasando por momentos duros e a miña ansiedade pídeme comer e comer. Pasei de 75 kilos a 84, como siga así volverei en menos de nada ós 95, e non é cuestión de privarme de comer ou facer réximen, que xa o fixen moitas veces, senón de controlar a ansiedade que teño. Pero resulta difícil facelo se tes algo na cabeza co que tes que lidiar, se tes que afrontar cousas que xamais deberían ocorrer. Hoxe é un día deses snif, prometo ter só un por mes eh? non está nada mal non? je

Bueno vou seguir currando, quédanme 10 minutos para sair e estou ben acompañada dunha bolsa de patacas fritas e unha tableta de chocolate con almendras, xa case o zampei todo.

ATENCIÓN, CHEGOU LUCAS Ó BLOG

2007-10-24T15:31:00.000+02:00

Lucas, natural deRianxo, ten 3 anos e é un dos meus amores. Son desas tías que babean todo o día (igual que a Maru), pero de verdade que é un neno moi especial.

Empezou a andar os 10 meses e os 12 xa falaba, pero non só decía mamá e papá senon que era capaz de construir frases. Ten unha memoría increible, acórdase de cousas ocurridas fai tempo e se se trata de promesas que lle fixeches é capaz de transcribila conversación para que non teñas escapatoria e digas; é verdade, prometinche tal cousa.

Outro rasgo a salientar e que é infinitamente cariñoso, sobre todo coa súa nai, que non se cansa durante o día de darlle abrazos e bicos e soe decirlle "eres a miña preciosiña", non me digades que non é para comelo.

É un neno moi sociable, tódolos días vai o parque coa súa nai (outro dos meus amores) e os compañeiros de clase xa o están esperando para xogar, encátalle andar cas palas na area, pode pasarse horas facendo buratos.

Como podedes ver é moi traballador, nesta foto estaba intentando construir unha casa, tiña todo o necesario, ladrillos, area... e a súas ganas de facer cousas, nunca se cansa.

Espero que Alba teña en conta este gran rapaz que xa está pensando en facer casa e todo jeje.

Se algún día estades tristes, ou tivéchedes un día horrible, Lucas é a solución, arrancarache unha sonrisa queiras ou non, LUCAS A TUA TÍA QUÉRECHE CON LOUCURA!

CASI, CASI.

2007-10-21T20:57:00.000+02:00

Está claro que a sorte non nos acompañou, foi unha carreira apasionante. Non vou a ser das que está contenta porque Hamilton quedara séptimo, ou que foi un alivio ver a copa de campeón do mundo en mans de iceman antes que nas del. Tampouco me vou meter en todos os asuntos turbios que acompañaron a Mclaren e Alonso durante todo o campeonato. En Brasil pasaron dúas cousas: Alonso non conseguiu superar a Massa e L.Hamilton pecou de novato.

O afillado de Dennis púdolle a presión e non aguantóu o tirón, supoño que as ansias de ser o corredor máis xóven que gañara o mundial sendo o seu primeiro ano na Formula 1 lle pasou factura. Cando Alonso lle adiantou debeu seguir detras porque esa posición chegáballe para superalo en puntos pero quixo máis e..... jodeuna ben jodida.

PÁNICO EN LA COCINA

2007-10-18T10:10:00.001+02:00

Ayer por la noche estaba hablando con mis padres en la cocina, el tema a tratar, como no, era sobre como me salió la entrevista,la verdad es que mal pero seguí el consejo de la Maru (un par de cervecitas) y por lo menos no tenía la sensación de que el corazón se me iba a salir del pecho jeje. Yo estaba sentada, noté un cosquilleo en una pierna y........ Dios!!!!!!!!!!!! era una araña peluda, horrible y muy grande!. Mi peor enemigo es ella, prefiero que me toque un ratón o una serpiente. Lo único que pude hacer fué sacármela de encima y gritarrrrrrrrrrr. Mi padre (hombre robusto y valiente donde los halla) no comprendía mi pavor, le pedí entre lloros y gritos que la matase pero me decía riéndose que no lo haría porque a el no le molestaba. Finalmente y tras mucho insistir, aquel asqueroso arácnido conoció lo que era la suela de un zapato. Me fuí para cama muy enfadada con mis padres por haberse reído de mi. Tenía todo el cuerpo dolorido de lo rígida que estuve durante esos interminables minutos y cuando al fin consigo dormirme me acabo despertando a las 3 de la mañana con la cama llena de arañas, mi peor pesadilla en años. Asi que hoy estoy con un ojo delante y otro detrás por si acaso ha resucitado y quiere venganza.

MIEDO ESCÉNICO

2007-10-17T09:48:00.002+02:00

Hoy por la tarde tengo una entrevista, se trata de la fase final de una oposición de los Centros de Dia para Personas Mayores y estoy cagada. Soy una persona alegre, muy habladora y activa (Maru corrobora esto que si no quedo fatal je) pero todo cambia cuando tengo que ir a una entrevista, los 2 o 3 días anteriores no cierro el ojo, sudo, nervios en estómago, me he llegado a marear minutos antes de entrar a la entrevista,Y por qué?. Pues toda la seguridad que tengo en mi misma se me pierde por el camino, y odio que me pase eso porque fuera de esa media hora de sufrimiento tengo fé en mi misma y creo que valgo para ser educadora, lo siento, lo vivo, lo llevo dentro.. . Desearía que esto cambiara, no es la primera, ni la segunda a la que voy y la cosa pinta negro porque cada vez dejo más cosas en el tintero y hablo menos, frases entrecortadas y sin conexión... He asistido a cursos de preparación para entrevistas, la teoría me la sé pero en la práctica... Ultimamente me está entrando más pavor (si cabe) y se me pasa por la cabeza no acudir a la cita para no tener que pasar por esa agonía, porque para mi lo es. Alguien ha experimentado algo parecido?

o meu primeiro dia

2007-10-16T12:04:00.000+02:00

Teño que recoñecer que 4 días vendo o blog de Maru e xa me enganchei, asi que pensei ... que tal si fago un eu? Gracias a la Maru que me guiou teño o meu blog! O que pasa e que non teño a nadie que me escriba snif........ Asi que vou asa ó plan B: meterme no blog de Maru e convidar a todo Dios, malo será que alguén non me deleite cin algunha frasecilla jjeeeeeeeeeeee.